Kościół został wzniesiony w 1923 roku i był odpowiedzią na dynamiczny rozwój miasta. Zanim powstał, katolicy w zdominowanym przez protestantyzm Barlinku nie mieli własnej świątyni.
.png)
Rola firmy Thimanna: Budowa została zrealizowana przez firmę budowlaną należącą do rodziny Thimannów. W procesie tym kluczowe było wykorzystanie materiałów pochodzących z ich tartaku – to właśnie drewno z zakładów Hermanna Thimanna posłużyło do stworzenia konstrukcji i elementów wykończeniowych świątyni.
Architektura: Świątynia została zaprojektowana przez Wilhelma Fahlbuscha w stylu modernistycznym z elementami neogotyku. Jest to budowla murowana z czerwonej cegły, o prostej, ale monumentalnej bryle, która idealnie wpisywała się w ówczesny krajobraz przedmieść Barlinka.
Wsparcie społeczności: Choć firma Thimanna była wykonawcą, budowę wsparły fundusze "Bonifatiusverein" oraz składki lokalnych wiernych, w tym wielu polskich robotników sezonowych pracujących w okolicznych dobrach i zakładach.
Wystrój: Wewnątrz do dziś można podziwiać tryptyk ołtarzowy z lat 20. XX wieku, przedstawiający Chrystusa oraz świętych Bonifacego i Jerzego.
Dlaczego to było ważne?
W tamtym czasie budowa kościoła przez właściciela największego zakładu pracy była gestem o ogromnym znaczeniu społecznym. Thimann, budując kościół, nie tylko realizował zlecenie, ale tworzył przestrzeń, która integrowała społeczność wokół jego „przemysłowego imperium”.
Ciekawostka: Rok 1923 był dla firmy Thimanna wyjątkowo pracowity – w tym samym czasie, obok kościoła, wybudowali również halę sportową przy dzisiejszej ulicy Gorzowskiej, dbając o rozwój fizyczny mieszkańców tak samo, jak o ich ducha.
Dziś kościół św. Bonifacego jest wpisany do rejestru zabytków i stanowi jeden z najważniejszych punktów na architektonicznej mapie Barlinka, będąc żywym pomnikiem współpracy przemysłu z lokalną społecznością.
Komentarze
Prześlij komentarz