Historia Nordic Walking to fascynująca ewolucja – od surowego treningu dla wyczynowych sportowców, po jedną z najpopularniejszych form rekreacji na świecie. Choć chodzenie z kijami kojarzy nam się z
nowoczesnością, jego korzenie sięgają niemal stu lat wstecz.
Oto pełna historia tej dyscypliny:
1. Początki: Letni trening narciarzy (Lata 30. XX wieku)
Wszystko zaczęło się w Finlandii. Narciarze biegowi szukali sposobu, aby utrzymać formę poza sezonem zimowym, gdy nie było śniegu. Zaczęli więc trenować „na sucho”, biegając i maszerując z kijami narciarskimi.
Początkowo nazywano to „hihtokävely” (marsz narciarski). Był to trening niezwykle intensywny, przeznaczony wyłącznie dla zawodowców, mający na celu imitację ruchu odbicia i angażowanie górnych partii ciała.
2. Edukacyjny przełom (Lata 60. i 80.)
Kluczową postacią w popularyzacji tej aktywności była Leena Jääskeläinen, nauczycielka wychowania fizycznego w jednej ze szkół w Helsinkach.
1966 r.: Leena po raz pierwszy wprowadziła marsz z kijami narciarskimi do programu lekcji WF-u, zauważając, że pozwala to na lepszy rozwój fizyczny młodzieży.
Lata 80.: Jako dyrektor w Fińskim Związku Sportu Rekreacyjnego i Outdoorowego (Suomen Latu), Leena promowała tę formę ruchu w mediach, przekonując, że kije nie służą tylko do nart.
3. Narodziny oficjalnego "Nordic Walking" (1996–1997)
Przełomowy moment nastąpił w połowie lat 90., kiedy to połączono siły nauki, biznesu i sportu.
1996 r.: Marko Kantaneva, student fińskiego instytutu sportu, napisał pracę dyplomową pt. Sauvakävely (Marsz z kijami). Opracował w niej zestaw ćwiczeń i technikę, która różniła się od narciarskiej – była bardziej dostosowana do rekreacji.
1997 r.: Fińska firma Exel (producent sprzętu sportowego) we współpracy z Kantanevą i instytutem Suomen Latu, wypuściła na rynek pierwsze profesjonalne kije do marszu. To wtedy ukuto oficjalną, międzynarodową nazwę: Nordic Walking.
Czym różnił się Nordic Walking od marszu z kijami narciarskimi?
Wprowadzenie specjalistycznego sprzętu zmieniło wszystko:
Rękawiczka zamiast paska: Pozwoliła na puszczanie kija w tylnej fazie ruchu bez jego zgubienia.
Gumowe stopki: Umożliwiły marsz po asfalcie i twardym podłożu bez hałasu i wibracji.
Długość: Kije stały się nieco krótsze niż te narciarskie, co wymusiło ergonomiczną postawę.
4. Globalna ekspansja (XXI wiek)
Na początku lat 2000. świat oszalał na punkcie "chodzenia z kijami".
2000 r.: Powstaje INWA (International Nordic Walking Federation) – pierwsza międzynarodowa organizacja szkoląca instruktorów.
Ekspansja w Europie: Dyscyplina błyskawicznie podbiła Niemcy, Austrię i kraje skandynawskie, a następnie trafiła do Polski (ok. 2004–2005 roku).
Badania medyczne: Liczne publikacje naukowe potwierdziły, że Nordic Walking angażuje do 90% mięśni ciała i spala o ok. 20-40% więcej kalorii niż zwykły spacer, co uczyniło go hitem w programach odchudzania i rehabilitacji kardiologicznej.
5. Nordic Walking dzisiaj
Obecnie to nie tylko rekreacja dla seniorów (co jest częstym, błędnym stereotypem), ale pełnoprawny sport.
Zawody: Odbywają się Mistrzostwa Świata i Europy, gdzie sędziowie rygorystycznie oceniają technikę (np. zakaz podbiegania, odpowiedni kąt wbicia kija).
Odmiany: Powstały nowe formy, takie jak Nordic Running (bieganie z kijami) czy Nordic Blading (jazda na rolkach z kijami).
Ciekawostka: Choć dyscyplina narodziła się z potrzeby treningu zimowego, dziś uprawia ją ponad 15 milionów ludzi na całym świecie, niezależnie od klimatu i pory roku.
Czy planujesz rozpocząć przygodę z Nordic Walking, czy może interesujesz się tym tematem od strony technicznej lub sportowej?
Komentarze
Prześlij komentarz